Parsza

Parsza Nicawim. Dewarim 29:9 – 30:20

Na krótko przed Nowym Rokiem 5778 wczytujemy się w Parszę Nicawim, pytając, jak możemy się przygotować do Nowego Roku? Kogo należy przede wszystkim uwzględnić w noworocznych przygotowaniach i życzeniach? Kto może stanąć przed Bogiem? Tora mówi: „Przywódcy plemion, wasza starszyzna, wszyscy ludzie Jisraela, wasze małe dzieci, wasze kobiety, konwertyta wśród twojego obozu, któremu była przydzielona praca od rąbania drewna do czerpania wody” (Księga Powtórzonego Prawa 29:9-10). Innymi słowy – każdy. Mówiąc wprost, w przygotowania do Nowego Roku włączamy wszystkich, nie wykluczając nikogo. Każdy jest niezbędny – Ty również! Proszę, dołącz do nas podczas Wielkich Świąt!

Przyjmij najserdeczniejsze życzenia spokojnego i dobrego Nowego Roku.

Rabin Michael Schudrich

Parsza KI TAWO. Dewarim 26:1 – 29:8

Po opisaniu ofiar z płodów rolnych i po przeraźliwie brzmiących przestrogach, co będzie, gdy Żydzi oddalą się od Boga, Mojżesz rozpoczyna następną mowę do ludu. Stwierdza, że choć cały Izrael widział plagi i cuda, to jednak: „nie dał wam Pan aż do dnia obecnego serca, które by rozumiało, ani oczu, które by widziały, ani uszu, które by słyszały.” (Dewarim 29,3) Oznacza to, że na początku exodusu Żydzi nie byli skłonni uznać swego związku ze Stwórcą. Nie doceniali cudów. A zatem byli podobni do nas: niedowiarkowie, nieposłuszni, skłonni do buntu. Dopiero długotrwały proces edukacyjny, którym była wędrówka, umożliwił – chwilowo – „rozumienie sercem”. Być może jest tak, że świadkowie nie dostrzegają tego wyjątkowego elementu, który stanowi o cudzie, bo w dotychczasowym życiu nie zostali do tego przygotowani? A może jest wręcz tak, że w ogóle nie ma czego spostrzec? Wymiar cudowności pojawia się dopiero w naszej interpretacji, niezbędnej dla dostrzeżenia sensu. Kiedy jesteśmy gotowi spróbować sensotwórczej interpretacji?

Stanisław Krajewski

 Parsza Szoftim

Księga Powtórzonego Prawa 16:18-21:9

Przypadająca na ten tydzień porcja Tory ustami Mojżesza omawia prawa dotyczące osób sprawujących władzę nad Ludem Izraela: sędziów, króla, proroków i kapłanów. Nasz Nauczyciel zaczyna od pouczenia nas o konieczności powołania sędziów i innych stróżów porządku publicznego. Nakazuje sędziom podążanie za sprawiedliwością oraz porzucenie korupcji i stronniczości. Podkreśla, jak istotna jest staranność podczas śledztwa i spójne zeznania co najmniej dwóch wiarygodnych świadków przestępstwa, by móc wydać skazujący wyrok. Tora przewiduje też karę dla „świadków”, którzy chcieli doprowadzić do skazania niewinnego.
W każdym pokoleniu dokonywana jest na nowo interpretacja przepisów Prawa i winniśmy karnie poddawać się wyrokom rabinackiego Sądu Najwyższego (Sanhedrynu). Bałwochwalstwo i wróżbiarstwo zasługuje na najwyższy wymiar kary. Wśród praw dotyczących króla jest i takie, że ma mieć zawsze przy sobie zwój Tory – czy po to, by pamiętać, że nie stoi ponad Prawem? Słyszymy znów o miastach ucieczki, dowiadujemy się o prawach dotyczących wojny i działaniach w wypadku niewyjaśnionego zabójstwa. Tora jest wiecznie aktualna, ale taka mnogość odniesień do naszej obecnej sytuacji politycznej nie trafia się co tydzień…

Rabinka Małgorzata Kordowicz

25 sierpnia 2017, 3 Elul 5777

Parsza „Ree”

Parsza „Ree” kontynuuje długie przemówienie Mojżesza do nowego pokolenia Izraelitów, które ma być godnym wejścia do Ziemi Obiecanej. Również nasza parsza jest trzecią z „Szewa denechemata”, siedmiu Haftarot pocieszenia, które czytamy po 9 Awa do Rosz Haszana. Podstawowym przekazem parszy jest spełnienie misji bycia narodem świętym i królestwem kapłanów, przykładem dla wszystkich innych narodów. Idea świętości polega na świadomym wyborze błogosławieństwa zamiast przekleństwa, które umożliwi osiągnięcie tego wszystkiego co przekazał Wiekuisty Mojżeszowi na górze Synaj. Mojżesz znowu zwraca uwagę całego narodu do możliwej zdrady obietnicy, którą naród Izraela dał Wiekuistemu po wyjściu z Egiptu. Przekleństwem jest same odejście z prawdziwej drogi – „jeżeli nie usłuchacie przykazań Wiekuistego, Boga waszego, i zstąpicie z drogi, którą wam wskazuję dzisiaj , idąc za bogami innymi, których nieznacie” (Dwarim 11:28, tł Iz. Cylkowa). Wydaje się, iż wybór narodu jest zbyt prostym – iść drogą Mojżesza, ale akurat na tym polega cała filozofia judaizmu, budująca nasze życie na podstawie ciągłego naprawienia – Tikunu. Podobna funkcja istnieje również u Haftarot pocieszenia, które naprawiają to, co było zburzone i pełnią nasze serca nadzieją,że świat się naprawi dzięki naszym czynnościom i łasce Boga. Tak mówi Prorok Izajasz: „Skłońcie ucho wasze , a pójdźcie do Mnie, słuchajcie, a ożyje dusza wasza, a zawrę z wami przymierze wieczne – łaski Dawidowi zapewnione” (Iz. 55:3, tł. Iz. Cylkowa).

 

Rabin Stas Wojciechowicz

18 sierpnia 2017, 26 Aw 5777

Ekew, Księga Powtórzonego Prawa 7:12 – 11:25

W czytanej w tym tygodniu Parszy, Mojżesz mówi nam, że powinniśmy umieszczać słowa przykazań na ramionach i pomiędzy oczami. Ten wysiłek jest niezbędny do naszego duchowego rozwoju. Gdy nasza służba Bogu pozostaje jedynie w intelektualnej i emocjonalnej sferze, jesteśmy zobowiązani przenieść ją z powrotem do świata czynów. Gdy służymy Bogu naszymi uczynkami, musimy oczyścić intencje i zrozumienie tego, co robimy. Każdy z nas służy Bogu we właściwy sobie sposób, ale nikt nie służy Bogu tylko w jeden sposób.

Rabin Yehoshua Ellis

11 sierpnia 2017, 19 Aw 5777

Czytaj więcej…